Γιώργος Βασίλογλου

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1951 και μεγάλωσα στο São Paulo της Βραζιλίας.

Είμαι ναυπηγός και μηχανολόγος μηχανικός, απόφοιτος της Πολυτεχνικής Σχολής της Τεργέστης, στην Ιταλία.

Μετά την αποφοίτησή μου, πραγματοποίησα τριετή εργαστηριακή έρευνα στην καθοδική προστασία των πλοίων και των μετάλλων, η οποία, σύμφωνα με τη σημερινή ιταλική νομοθεσία που ακολουθεί το αγγλοσαξονικό σύστημα, ονομάζεται διδακτορικό.

Ασχολούμαι με τη φωτογραφία από το 1961, όταν απέκτησα τις πρώτες μου φωτογραφικές μηχανές: μία γερμανική ALTIX-N, με εναλλάξιμους φακούς αλλά χωρίς φωτόμετρο, και μία βραζιλιάνικη BIECA, με ελάχιστες δυνατότητες ρύθμισης.

Στην Ιταλία εργάστηκα στον χειρισμό εργαστηριακών μηχανημάτων τύπου minilab για την εμφάνιση και την εκτύπωση έγχρωμων φωτογραφιών.

Διατηρώ μέχρι σήμερα πλήρη εξοπλισμό για αναλογική ασπρόμαυρη φωτογραφία, ο οποίος περιλαμβάνει αμερικανικό μεγεθυντήρα OMEGA και αποχρωματικούς φακούς Rodenstock.

Για φίλους και συγγενείς έχω φωτογραφίσει πολλές φορές γάμους, βαπτίσεις και διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Διαθέτω μεγάλο φωτογραφικό εξοπλισμό για αναλογική και ψηφιακή φωτογραφία και γνωρίζω σε βάθος τη χρήση και τη λειτουργία φωτογραφικών εξαρτημάτων και μηχανισμών.

Έχω σχεδιάσει και κατασκευάσει μηχανισμούς για τη φωτογράφιση της αναπήδησης και της σύγκρουσης σταγόνων νερού στον αέρα, υπό διαφορετικές συνθήκες.

Πριν από την ένταξή μου, τον Οκτώβριο του 2024, στη φωτογραφική λέσχη Out of Focus, στην οποία σήμερα είμαι αντιπρόεδρος, ασχολούμουν κυρίως με τη φωτογράφιση και τη λειτουργική ανάλυση παραγωγικών μηχανημάτων, αξιοποιώντας τη φωτογραφία και το βίντεο.

Στη φωτογραφική μου πορεία έχω ασχοληθεί με όλα τα είδη φωτογραφίας· ειδικότερα, όμως, στη μακροφωτογραφία διαθέτω όλο τον ειδικό εξοπλισμό.

Σήμερα ασχολούμαι και με την καλλιτεχνική φωτογραφία.

Ορισμένες φωτογραφίες μου έχουν βραβευτεί από φωτογραφικές λέσχες του εξωτερικού, κυρίως από βραζιλιάνικες.

Παράλληλα, μελετώ τον τρόπο με τον οποίο οι φωτογραφικές λέσχες του εξωτερικού παρουσιάζουν και αξιολογούν τις φωτογραφίες, ώστε να κατανοήσω καλύτερα τα κριτήριά τους και να συμμετέχω σε διαγωνισμούς.

 Νίκος Κουντούρης

Ο Νικόλας Κουντούρης είναι ερασιτέχνης φωτογράφος, με έμφαση στην φωτογραφία δρόμου, στην φωτογραφία με μινιμαλιστικά και ποπ αρτ στοιχεία καθώς και στην ατμοσφαιρική φωτογραφία τοπίου. Φωτογραφίζει με φωτογραφική μηχανή και με drone.

            Αντίστοιχα, εξερευνά την στουντιακή φωτογραφία, μέσα από την χρήση των υλικών της κουζίνας για την δημιουργία έργων τέχνης, καθώς και την χρήση παιδικών παιχνιδιών για την δημιουργία εικαστικών εγκαταστάσεων. Αναζητά φωτογραφικές φόρμες και κάδρα που μπορούν να προσκαλέσουν την σκέψη, ιδιαίτερα μέσα από το καλλιτεχνικό παιχνίδι της αποκόλλησης της φόρμας από το περιεχόμενο και της ανανοηματοδότησής της.

            Ο Νικόλας Κουντούρης φωτογραφίζει στην Χαλκιδική και στην Θεσσαλονίκη, με την θεματολογία του να επηρεάζεται έντονα από την εναλλαγή ανάμεσα στα τοπία της θάλασσας, τους ελαιώνες και τον Άθωνα και στο περιβάλλον της πόλης, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην φωτογραφική αποτύπωση της “άσχημης πόλης” και του ατόμου μέσα σε αυτή.

 

Σελίδα Facebook : https://www.facebook.com/kountouris.nikolas/

Instagram : https://www.instagram.com/nik.kountouris/

Γιώργος Κυρτσέλογλου

«Η φωτογραφία για μένα είναι ένας μοναχικός περίπατος στην πόλη και τα περίχωρά της. Με μια κάμερα στο χέρι, αναζητώ τον παλμό του δρόμου και την απόκοσμη ησυχία των εγκαταλελειμμένων κτιρίων. Αυτό που με παρασύρει περισσότερο είναι το παιχνίδι ανάμεσα στο φως και τη σκιά· το πώς μεταμορφώνει ένα ξεχασμένο αστικό τοπίο, δίνοντάς του μια νέα, δραματική διάσταση. Είτε μέσα από τη γυμνή αλήθεια του ασπρόμαυρου είτε μέσα από την ατμόσφαιρα του έγχρωμου, αποτυπώνω τη δική μου οπτική για τον κόσμο, ανακαλύπτοντας την ομορφιά που κρύβεται στη φθορά και τη σιωπή.    

σήμερα έχω την χαρά να είμαι μέλος τής Out of Focus  

 Δέσποινα Χαλκίδου

Ονομάζομαι Δέσποινα Χαλκίδου

Είμαι αρχιτέκτονας μηχανικός και πλέον συνταξιούχος, που μετά από μια μακρά επαγγελματική διαδρομή, έχω πλέον περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με όσα με εμπνέουν και μου δίνουν χαρά.

Η φωτογραφία μπήκε στη ζωή μου ως ένας διαφορετικός τρόπος να βλέπω. Ίσως γιατί η αρχιτεκτονική με έχει μάθει να παρατηρώ τον χώρο, τις γραμμές, τις αναλογίες και το φως, ενώ η φωτογραφία μου δίνει τη δυνατότητα να τα ανακαλύπτω ξανά μέσα από ένα κάδρο.

Με γοητεύει η ιδέα ότι μια φωτογραφία μπορεί να μετατρέψει κάτι συνηθισμένο σε κάτι ξεχωριστό, αρκεί να σταθείς τη σωστή στιγμή και να το κοιτάξεις με μια διαφορετική ματιά.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου φωτογράφο· θεωρώ τον εαυτό μου έναν άνθρωπο που συνεχίζει να μαθαίνει, να παρατηρεί και να πειραματίζεται. Αυτό ακριβώς αναζητώ μέσα από τη φωτογραφία: τη δημιουργικότητα, την έκφραση, την αισθητική αναζήτηση και τη χαρά της ανακάλυψης.

Η συμμετοχή μου στη φωτογραφική λέσχη είναι μια ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους με κοινό ενδιαφέρον, να ανταλλάξω ιδέες και, κυρίως, να συνεχίσω να μαθαίνω να βλέπω τον κόσμο λίγο διαφορετικά.

Ο Γιώργος Κ. Αντωνιάδης είναι ψυχολόγος,

δημιουργός περιεχομένου

Αυτοί που φωτογραφίζουν, δεν παρεμβαίνουν

Μόλις αγόρασα το εξαιρετικό βιβλίο της Susan Sontag και έπεσα πάνω σε ένα διαμαντάκι: όποιος παρεμβαίνει δεν φωτογραφίζει, και όποιος φωτογραφίζει δεν παρεμβαίνει.

 

Η φράση αυτή μοιάζει, εκ πρώτης όψεως, απόλυτη. Ίσως και άδικη. Όμως όσο περισσότερο τη σκέφτεσαι, τόσο περισσότερο ανοίγει μπροστά σου ένα από τα μεγαλύτερα ηθικά ερωτήματα της φωτογραφίας: πότε είσαι παρατηρητής και πότε άνθρωπος που οφείλει να δράσει; Φυσικά, δεν αναφέρομαι στην τεκμηρίωση ή στη βελτίωση ενός σκηνικού για καλαισθητικούς σκοπούς, μα ούτε και στην τέχνη που έχει μετατραπεί σε εμπόρευμα για λίγα δολάρια. Κάνω λόγο για τη στιγμή που μια στατική εικόνα παύει να είναι απλώς εικόνα και μετατρέπεται σε κάτι δυναμικό. Σε ένα σύμβολο που κουμπώνει με τις φαντασιώσεις, τις αναμνήσεις και τις ανάγκες του κάθε ανθρώπου. Γιατί πλέον δε φωτογραφίζουμε πάντα για να δημιουργούμε τέχνη. Φωτογραφίζουμε για να πουλάμε τις ιδέες μας, να διατηρούμε τις αναμνήσεις μας ή να εγκλωβίζουμε τα συναισθήματά μας μέσα σε ένα καρέ. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μέσο εκτόνωσης και έκφρασης, η φωτογραφία. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας τρόπος να συνομιλήσεις με το παρελθόν και το μέλλον μέσω του παρόντος. Δεν είναι τίποτα άλλο από ένα «πάγωμα» στιγμών, μέχρι τη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι τα πρόσωπα που φωτογράφισες δεν είναι πλέον ζωντανά, τα μέρη έχουν καεί, τα ιδανικά σου έχουν καταρρεύσει και τα όνειρά σου έχουν στραφεί προς άλλη κατεύθυνση.

Και τότε η φωτογραφία παύει να είναι απλώς εικόνα.

Γίνεται μνήμη.

Γίνεται απόσταση.

Γίνεται απόδειξη.

Αν πραγματικά παρέμβεις, βοηθώντας έναν άνθρωπο που έχασε το σπίτι του, έναν στρατιώτη, έναν ιατρό πεδίου, έναν δρομέα ή έναν περαστικό, δε θα έχεις πάντα τον απαραίτητο χρόνο να χτίσεις σκηνικό και πόζες. Όχι γιατί δε θα το θέλεις, μα γιατί η ηθική σου προτροπή θα φωνάζει ότι θα έχεις αποτύχει, αν δε δράσεις. Και αν πραγματικά φωτογραφίσεις έναν άνθρωπο που έχασε το σπίτι του, έναν στρατιώτη, έναν ιατρό πεδίου, έναν δρομέα ή έναν περαστικό, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα θα χρειαστεί να πάρεις τη θέση του παρατηρητή. Όχι γιατί δε θέλεις να βοηθήσεις. Άνθρωπος είσαι.

Μα γιατί τη στιγμή που πατάς το κουμπί, η κάμερα απαιτεί την προσοχή σου. Σου ζητά να δεις. Να επιλέξεις. Να καδράρεις. Να απομονώσεις ένα κομμάτι πραγματικότητας και να αφήσεις όλο το υπόλοιπο απέξω.

Και κάπου εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα:

Μπορείς να είσαι ταυτόχρονα μάρτυρας και άνθρωπος που δρα; Και πού βρίσκεται το χρυσό κομμάτι της ισορροπίας; Στην ευγενή τέχνη της σύγκλισης. Στην τέχνη του να μπορείς να διακρίνεις πότε χρειάζεται ανθρώπινη παρέμβαση και πότε καλλιτεχνική παρέμβαση. Μα μη με παρεξηγήσεις. Η μία δεν αναιρεί την άλλη. Απλώς μεγεθύνει το τι είδους άνθρωπος είσαι.

Γιατί αν φωτογραφίζεις αγρότες αβοήθητους και πουλάς τα καρέ τους για ένα κομμάτι ψωμί, πάλι από το ψωμί τους δε θα φας; Και αν δεν πουλάς τις φωτογραφίες τους, μα χρησιμοποιείς τη δυστυχία τους για αναγνώριση, για κύρος ή για «τέχνη», πάλι κάτι από το ψωμί τους δε θα έχεις πάρει; Το ζήτημα δεν είναι να μη φωτογραφίζεις. Το ζήτημα είναι να έχεις την ικανότητα να διακρίνεις πότε χρειάζεται να παρέμβεις και πότε όχι. Και σίγουρα η αγαπητή Sontag δεν αναφέρεται μόνο σε εσένα και σε εμένα που βγάζουμε φωτογραφίες.

Μα, ω Θεέ μου, κυρίως στα Μέσα και στους μηχανισμούς που διαχειρίζονται τις φωτογραφίες σαν τροφή. Σε εκείνους που μετατρέπουν τη δυστυχία σε θέαμα και το βλέμμα σε νόμισμα.

Γιατί είπαμε. Άλλο να τρως ψωμί. Άλλο να φωτογραφίζεις το ψωμί.

Και άλλο να τρως από το ψωμί κάποιου άλλου, επειδή έτυχε να είσαι εκεί τη στιγμή που εκείνος πεινούσε.

 

 Κατερίνα Χατζηαβράμογλου

Η Κατερίνα Χατζηαβράμογλου 

Γεννημένη στις Σέρρες , κάτοικος Θεσσαλονίκης από πολλών ετών. Εργάσθηκε στο ΑΠΘ από όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Με τη φωτογραφία ασχολείται τα τελευταία 15 χρόνια ως ερασιτέχνης φωτογράφος. Ασχολήθηκε με το ‘’ χόμπυ ‘’ της φωτογραφίας διότι μέσα από αυτή εμπνέεται, δημιουργεί και εκφράζεται. Παρακολούθησε πολλά σεμινάρια για λήψη φωτογραφίας, επεξεργασίας photoshop, και καλλιτεχνικής φωτογραφίας στη λέσχη του Τάσου Σχίζα και αλλού. Στη φωτογραφία την συγκινεί η ιδιότητά της που μας κρατά νέους όπως τη στιγμή που φωτογραφηθήκαμε εμείς οι ίδιοι ή και όλοι οι άλλοι! Αγαπά την τέχνη της φωτογραφίας γιατί δημιουργεί μια ανακωχή ανάμεσα σε μας και το χρόνο, αν θέλετε μια εκεχειρία ! Μέσα από τη φωτογραφία παρατηρεί τη λεπτομέρεια μέσα στην ολότητα, αποτυπώνει τη στιγμή, την ομορφιά, τη χρησιμότητα, τη χάρη, την απλότητα , το παράπονο, την αποτελεσματικότητα……και τόσα άλλα. Μεγαλώνοντας ξεχνά αλλά όμως θέλει να θυμάται … θέλει κάπου να μένει αποτυπωμένη η ανάμνηση της κάθε στιγμής…γι’ αυτό φωτογραφίζει! Δεν θέλει να ξεχνά εικόνες και στιγμιότυπα της ζωής . Φωτογραφίζει για να επιμηκύνει τον χρόνο! Έχει λάβει μέρος σε διαγωνισμούς φωτογραφίας και σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με την ομάδα Φωτογραφική ομάδα Φ αλλά και με άλλες φωτογραφικές ομάδες! Αγαπά τα πορτραίτα ανθρώπων και τη φύση στην ολότητα και στη λεπτομέρειά της . Ασχολείται με τη σουρεαλιστική φωτογραφία και τη σύνθεση δημιουργώντας το απίθανο να συμβεί όπου δεν το βρίσκει  αυτούσιο για φωτογράφιση.

 Δήμητρα Σιμοπούλου

Ονομάζομαι Δήμητρα Σιμοπούλου και τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι συστηματικά με τη φωτογραφία ως ερασιτέχνης. Η αγάπη μου για τη θάλασσα και τον βυθό ήταν η αφορμή να γνωρίσω και να αγαπήσω τη φωτογραφική τέχνη, ξεκινώντας με την υποβρύχια φωτογραφία την περίοδο 2001-2003. Στην πορεία παρακολούθησα έναν κύκλο σπουδών φωτογραφίας με έμφαση στη διαφημιστική φωτογραφία φαγητού και ποτού, πριν χρειαστεί να κάνω μια μεγάλη παύση.

 Η επιστροφή μου έγινε πριν από λίγα χρόνια, όταν μέσω ενός φίλου γνώρισα τη φωτογραφική λέσχη «Out of Focus». Έκτοτε είμαι ενεργό μέλος της, παρακολουθώντας σεμινάρια, συμμετέχοντας σε φωτογραφικές εξορμήσεις και δημιουργικές συζητήσεις που εξελίσσουν συνεχώς τις γνώσεις και τη ματιά μου. Μέσα από τη λέσχη ανακάλυψα κι άλλα είδη, με τη φωτογραφία άγριας φύσης και το ντοκουμέντο να αποτελούν πλέον τα αγαπημένα μου.